Ég  tók þá ákvörðun í byrjun ársins að haustið 2006 þá myndi ég fara og labba Laugaveginn (ekki þennan í miðbænum heldur frá Þórsmörk yfir í landmannalaugar) en það er í boði á haustönn í FB að labba þessa ferð og fá í staðinn einingu fyrir. Og þessi örlagaríka ferð var farin núna um síðustu helgi.

Ég var búin að plana allt. Hvernig ég ætlaði að gera þetta, taka með, mér skó og ég var svo ákveðin í að gera þetta. Ég get verið alveg voðalega skipulögð og er það í flestum tilfellum en einnig þjáist ég að svonefndri frestunaráráttu. Þessi frestunarárátta gerir það að verkum að ég á til að fresta að gera margt og segi sjálfri mér að ég geti gert þetta seinna. Ég hafi nógan tíma. Svo rennur fimmtudagurinn upp... og það er hálftími þanngað til að ég á að vera mætt upp í skóla og það tekur mig korter að fara upp í skóla úr miðbænum, og ég á eftir að pakka öllu. Rúnar og ég hendum öllu strax í bakpokan og það er ótrúlegt en satt, en ég gleymdi engu. VIð brunuðum upp í skóla og náði meira að segja á réttum tíma. Og lagt var af stað.

Í svona ferðum er ég venjulega vön að fá rútubílstjóra sem að veit hvað hann er að gera. En málið í þessari ferð var bílstjórinn aðeins einu sinni búin að fara í Þórsmörk sjálfur og það var þegar að hann var ungur. Og kennararnir sem að fóru með okkur höfðu alltaf lagt af stað frá Landmananlaugum svo að þeir vissu ekki hvernig átti að komast yfir árnar í Þórsmörk. Í kolniðamyrkri var rútan við bakkana og bílstjórinn að reyna að finna leið yfir ánna því að hann þorði ekki yfir. Rútan var í þokkabót ekki nógu góðu standi, þegar að hann að skipti um gír þá ískraði ískyggilega í rútunni. En eftir kluukkutíma bið komumst við loksins af stað.

Dagin eftir byrjuðum við að fara fyrstu 15 km. Sól og sumar og svo gaman að fara yfir eina stóra á. En ég var svo einstaklega óheppin að gönguskórnir mínir voru ekki þeir allra bestu. Og seinnipartin af ferðinni var ég orðin virkilega aum í tánum. Ekki bætti úr að þegar að ég sá gil og myndarlega svona 60 ára gamla hengibrú yfir og þar tók við kaðall. "Hvað er kaðall að gera hérna" hugsaði ég eins og einhver bjáni. Og viti menn, er ekki bara um 90 gráðu halli og kaðall til að tosa sig upp. Ég labbaði mikið af leiðinni ein og ef ég hefði hrasað hefði örugglega farið illa. En það var svo fjandi gaman að tosa sig upp þetta. Algjör snilld. En að sjá skálan birtast þegar að komið var upp gilið... var ólýsanlega gott. Og að fá að leggjast upp í rúm og koma tánum á sér upp í loftið... priceless.

Dagur tvö var mest allur gengin beint. Yfir svokallaða sanda. Svartur sandur allstaðar og fjöll síðan í kring dökk og umkringd þoku. Það rigndi á okkur og í þessari ferð var stærsta áin að fara yfir. Hún náði upp á hálft læri. Ég staulaðist yfir hana með kennara en við þurftum að fara nokkur saman yfir. Einhvern vegin tókst okkur að fara yfir vitlausu megin svo að við fórum þar sem að það var dýpst. Eða rettara sagt duttum óvalt vitlausa megin því að botnin var ekki beint jafn. Önnur á tók við aðeins lengra og voru hælarnir á mér farnir að finna ógurlega til auk tásanna minna. Ég ha fði losað mig við gönguskóna og gekk á íþróttaskónum sem að var mun betra en skaði hafði verið skeður daginn áður. Þegar að skálanum kom var ég send inn á sjúkrastofuna og var bundin öll saman á fótunum. Það voru 4 tær sem að voru óbundnar og hælarnir voru hvítir að teipi.

Síðasti dagurinn tók svo við. heilir 20 km og glampandi sól. Þetta var erfiðasti dagurinn þar sem að maður var orðin þreyttur og fæturnir meiddu mann. En yfir hrafntinnusker komst maður, og þegar að hraunið í landmannalaugum kom í ljós var ég farin að hlaupa. Bæði vegna þess að ég var að pissa á mig og af gleði að vera komin. Að stoppa og setjast niður og vita að maður hafði farið þetta var yndisleg tilfining. En fjörið var engan vegin búið. Mér var sagt að rútan hefði verið eitthvað erfið og bílsjórin hefði þurft að hafa hana í gangi í allan dag. Svo þegar að við lögðum af stað í bæinn, þá var ekkert rafmagn á henni. Hún gekk samt. Svo var farið að dimma og bílarnir sem að mættu okkur voru sífellt að blikka okkur. Bílsjórin kallaði á aðra rútu til að ná í okkur svo að við stoppuðum á milli hellu og Selfoss og komumst þá að því að rútan sem að átti að koma og náí okkur hafði farið upp í breiðholt. Svo að við tók klukkutímabið eftir fjandans aukarútunni. Allir orðinir frekar þreyttir og einhverjir fóru út að "breika" til að halda sér saman. Lapprinar á mér voru dauðar. Engin orka efitr. Komið var í bæinn um klukkan hálf eitt. Og það var skóli klukkan 8 daginn eftir.

Núna viku seinna eru fæturnir á mér loksins að komast í gang. Ég komst að því á mánudeginum að þegar að ég ætlaði að fara í skólan að ég komst ekki í skóna mína. Enga af þeim. Ég fann svo til o fæturnir bólgnir og teipaðir. Keypti mér sandala sem að ég hef búið í síðan ég kom heim.  Góðir sandalar. En ég fór þetta. 50 km alls, og er þetta svo rosalega falleg leið að maður naut hverjar mínútu. Hver blaðra var þess virði. En ég kom heim sterkari fyrir vikið. Öruggari með sjálfa mig og hver ég vil vera. Og það er ómetanlegt. Hægfara ljóskan fór þetta.

Þórsmerkurferð: 13500 kr, matur: 5500kr, göngustafir: 5000kr, sjálfsöryggi: ómetanlegt.

Ég var ein af þessum 15000 manns sem að sótti tónleika Sigurrósar á Klambrartúni síðasta sunnudag... og þvílík upplifun.

Tónlist Sigurrósar er mögnuð. Hún er svo einstaklega dáleiðandi en um leið hressandi. Maður fer inn í annan heim við hlustuninna. Þarna á þessu túni, stóðu já stóðu, 15000 manns og þögðu og hlustuðu. Á tónleikum er yfirleitt svona ys og þys en þarna var allt voðalega rólegt. Hvert einasta andlit var týnt í hugsunum sínum og ég fann fyrir fjöldan miklu betur en ég hef gert á nokkrum tónleikum sem að ég hef farið á áður.

Það eru ekki margar hljómsveitir sem að geta fengið mann til að gleyma sér svona og fyrir það á Sigurrós hrós skilið.

Það er samt eitt lag með þeim sem að heillar mig alveg einstaklega og það er Viðrar vel til loftárása en flestir kannast nú við það. En það er bara virkilega fallegt lag og heillandi. Og þessi gullsetning sem að er einnig titil bloggsins í þetta skipti er svo falleg. Því öll viljum við nýjan dag... sama hvort að það sé til að bæta fyrir misgjörðir, upplifa annan góðan dag eða bara einfaldlega halda áfram með lífið og til þess þarftu nýjan dag.

Ég er ennþá í uppljómun eftir þessa tónleika og segi bara stórt takk til hljómsveitarmeðlima Sigurrósar fyrir að hafa leyft okkur að fara á þessa tónleika án þess að borga fyrir það.

Takk...

Inn í þessu litla herbergi sem að ég og maðurinn minn deilum út er einn pínulítill gluggi sem að við getum opnað til að hleypa út lofti. Annað hvort loftar gluggin ekkert út eða allt og mikið. Þessi gluggi er eins og hálfgerð líflína inn til okkar. Án hans gætum við ekki verið inn í þessu herbergi því að loftið væri hálf dautt og við líka.

Í nótt sat ég og horfði út um þennan litla glugga. Hvernig regnið féll á hann, dropar sem að börðust fyrir lífi sínu runnu niður hann og niður á götuna og birtuna sem að gat ekki ákveðið sig hvort að hún væri dimm eða ljós. Og ég gat ekki slitið mér frá þessu. Ég stóð upp og stóð á horninu á rúminu og passaði að stíga ekki á sofandi villidýrið við hliðina á mér og rétti hendina út um gluggan. Og regnið féll á hendurnar á mér. Og það var svo magnað.

Þessir litlu hlutir, þessir litlu hversdagslegu hlutir eru svo magnaðir. Við göngum bara svo að þeim vísum. Þeir hafa alltaf verið þarna og verða alltaf þarna. En það er þar sem að okkur skjátlast. Þeir verða nefninlega ekki alltaf þarna. Regnið er eitt af því sem að gerir okkur kleift að lifa hérna. Gerir okkur kleift að anda og borða. Og hvað gerum við, ef að það rignir þá bölvum við því að það skuli ekki vera sól.

Mannkynið er alltaf að færast fjær og fjær náttúrunni sem að gaf okkur af sér. Við völtum yfir hana, byggjum á hana, rífum hana og gröfum rusl inn í hana og setjum síðan dauða náttúru yfir til að fela fyrir okkur sjálfum allt ógeðið sem að við höfum skapað. Svo að við getum ennþa lifað í blindni. Náttúran á sín takmörk eins og allir.

Ef að við erum í sambandi sem að gengur illa þá eigum við til að reyna að fela það fyrir umhverfinu og okkur sjálfum. Af ótta við að horfast framan í sjálfan sig og viðurkenna gjörðir sínar og reyna að finna lausn. Við mokum yfir fortíðina og nútíðina og um leið framtíðina. Og eins og náttúrun á samband sín takmörk og það enda með því að þar sem að ekkert er gert í málinu að þá gefast þessir einstaklingar upp. Og sambandið enda.

Það er bara spurnsmál hvenær náttúran fær nóg og snýr baki við okkur. Og hvað gerist þá?

Svo réttið út hönd, finnið regnið leka niður hendi ykkar, andið að ykkur fersku lofti og njótið vindsins, snjósins, sólarinnar alls. Það byrjar allt með halló...

Nýir timar kalla á nýtt blogg. Ég er núna að starta mínu 4 blogg en þetta er held ég að verða besta bloggvefurinn sem að ég hef prófað... þar að segja ef að þeir hérna halda áfram að uppfæra vefin og gefa okkur hinum meira hluti til að prófa og jafnvel leika okkur aðeins meir með útlitið.

En eins og ég sagði áður þá talaði ég um nýja tíma. Ég er nefninlega að tala um að hér framvegis verður ný Þurý við stjórnborðið. Fólk sem að þekkir mig bið ég um að taka mér vel en ég gæti verið svolítið öfgakennd og jafnvel ólík mér en ég þarf bara smá tíma til að vera í ýktari kanntinum meðan að ég finn milliveginn. Hvað ég er að tala um er eitthvað sem að ég ætla ekkert að fara með lengra og segi sjálfsagt engum frá en fannst réttara að gefa fólki smá varúðarmerki áður en lengra væri haldið.

Lífið er nefinlega svo rosalega gott og að eyða tíma okkar í einhverja vitleysu gagnast engum okkar neitt. Ég veit að ég segi þetta oft en þetta er bara svona. Ég ætla ekki að nota einhverja broskalla á þetta blogg mitt enda hef ég viðurstyggð á því þegar að broskallar eða einhvern svona merki eru notuð í skrifað mál og því verður því um líkt ekki til staðar hér heima. Vona að þetta snerti ykkur ekki djúpt en ef að það gerir það biðst ég afsökunar og mæli með að þið ýtið á back takkan uppi í horinu eða á hið myndarlega x því að ég breyti ekki um skoðun.

nefertari hefur talað